CÉLINE - part I


Celine is a great example of a brand that did not have its signature look, was almost dormant for a while and then suddenly became well-known and popular mostly due to its head designers' efforts. When Phoebe Philo became Celine's designer in 2008, one of the first things she did, was destroying all the inventory left. Celine did not have a history of an iconic designer, it lacked heritage and was perceived as struggling, second-tier French label.
"When I came to the house, I had an idea of what I thought the core values of Celine should be. Celine had no recognizable silhouette, no famous historic designers, it hadn't been licensed out in the Seventies and Eighties as many other brands had. I've never really looked into archives anywhere I've worked actually... I feel, like it or hate it, it doesn't matter, I just like it to be strong. I think it's worth doing something differently" (Phoebe Philo)



Celine%20Vipiana
Celine Vipiana

Madame Celine Vipiana started the brand in 1945 and was the owner of the company for more than 40 years. She was a head designer and her husband Richard did accounting. At the beginning, Celine was selling children's shoes, ready-to-wear line debuted in 1960 and lines of handbags in the '50s (the bags were being manufactured by a leather-goods factory in Florence). In the Seventies the company entered a period of phenomenal growth with new stores being open all over the world; many of them were franchises. Celine was one of the first fashion houses to begin distribution to Japan.
In 1987, Bernard Arnault (who, at that time, wasn't a chairman of LVMH yet) expressed his interest in buying the company and Vipiana family sold him 2/3 of their shares. The couple was supposed to keep working for Celine, however they were eventually ousted by Arnault (Nan Legeai became the new CEO). Celine and Richard sold their remaining shares and Arnault took control of Celine through his holding company, Financiere Agache. In 1996, the company was valued at $535 million and became part of LVMH. A year later Michael Kors (one of first Americans since Mainbocher to lead a French fashion house) became a head designer at Celine. Kors stayed at Celine for 7 years and his collections received mostly positive reviews. One of his big achievements was the fact that the fashion house was starting to attract significant retail business from American stores. After Kors departure in 2004, Celine slowly lost its appeal and popularity of the brand was declining. Roberto Menichetti, who replaced Kors, did not last very long, neither did Croatian born Ivana Omazic. "In her last at French fashion house Celine, designer Ivana Omazic seemed to run out of ideas. A mishmash of forms and colors, the catwalk didn't have a unifying theme to tie it all together" (WSJ).




2001 Céline by Michael Kors
2005 Céline by Roberto Menichetti
2008 Céline by Ivana Omazic
First Phoebe collection 2010 Céline Resort




Omazic was replaced by British based but Paris born, Phoebe Philo. "Although the label had garnered headlines when it was revived by Michael Kors in the late nineties, it was Philo who truly brought the till-then-somewhat-somnambulant luxury house to the forefront. Critics credited her with pushing fashion in a new direction, towards a more spare, stripped-down kind of sophistication" (Vogue).


Celine jest przykładem marki, która swoją popularność zawdzięcza w dużej mierze postaci głównej projektantki. Kiedy Phoebe Philo objęła swoje stanowisko w 2008 roku, jednym z jej pierwszych posunięć było zniszczenie dotychczasowych projektów Celine po to, aby mogła zacząć tworzyć historię domu mody niejako od nowa. W jednej ze swoich wypowiedzi Philo przyznała, że kiedy zaczynała pracę dla Celine, miała bardzo wyraźny obraz tego, jak marka ma wyglądać.




Założycielką marki była Celine Vipiana, która stworzyła swój dom mody w 1945 roku i przez ponad 40 lat współtworzyła firmę. Sama była projektantką, podczas gdy jej mąż odpowiedzialny był za księgowość. Zaczęło się od sprzedaży dziecięcego obuwia, w latach 50tych pojawiły się torebki (produkowane w fabryce wyrobów skórzanych we Florencji), następnie kolekcje ready-to-wear. W latach 70tych firma błyskawicznie się rozwijała, na całym świecie powstawały (na mocy umów franchisingowych) coraz to nowe sklepy marki. W 1987 roku, Bernard Arnault (który nie był jeszcze wówczas prezesem koncernu LVMH) wyraził swoje zainteresowanie marką. Małżenstwo Vipiana zdecydowało się więc na sprzedaż 2/3 udziałów w firmie, po pewnym czasie sprzedane zostały pozostałe udziały. W 1996 roku dom mody Celine wart był 535 milionów USD, a jego właścicielem został koncern LVMH. Rok póżniej stanowisko głównego projektanta objął Michael Kors, który był jednym z kilku Amerykanów, stojących na czele francuskich domów mody. Kors pracował dla Celine 7 lat, a jego kolekcje cieszyły się powodzeniem. Jednym z osiągnieć Korsa było zainteresowanie ubraniami Celine amerykańskich centrów handlowych, sprzedających marki luksusowe. Po odejściu Korsa, marka powoli traciła swoją popularność. Następca Korsa, Roberto Monichetti, nie wytrwał na swoim stanowisku zbyt długo. Podobnie było z kolejną projektantką Celine, urodzoną w Serbii Ivaną Omazic. Jej ostatnia kolekcja dla Celine, była- według krytyka WSJ- niespójna i chaotyczna. I wtedy właśnie pojawiła się Phoebe Philo.

Ewa Bytomska

Comments

Popular Posts