Donna Karan - part II

Donna Karan at Anne Klein

Donna Karan figured out early what it takes to sell clothes. She became a very valuable asset for the fashion house of Anne Klein. 50% of Anne Klein & Co. belonged to investors Gunther Oppenheim and Sandy Smith, the other 50%- to designer Klein herself and her husband Chip. Anne Klein was known for her lavish spending when it came to fabrics, and when Donna Karan started her own company several years later, she did the exact same thing. Karan's spending habits would infuriate her business partners Taki and Mori, the same way it infuriated Oppenheim and Smith. Disagreements about rising costs and swelling bills would constantly emerge and eventually Oppenheim and Smith got fed up and decided to sell their share. So when Japanese businessman Tom Taki expressed his interest in investing in Anne Klein, Oppenheim and Smith sold their stake without any hesitation. Several months later Anne Klein died of cancer and Donna Karan became the head designer for the brand. Subsequently a new business partner entered the picture: garment industry veteran with a diploma from Harvard Business School- Frank Mori. Duo Taki-Mori will play a crucial role in Karan's professional life.

Anne Klein was thriving under Karan's helm. She was doing fantastic job for the company with the help of her friend from Parson's- Louis Dell'Olio. Once in a while conflicts between Karan and the two business partners would emerge, but at the end Taki and Mori had known that she was "the golden goose". By early '80s Donna Karan was ready to go on her own. She had no problems with raising capital, Takihiyo (the company run by Taki and Mori) invested millions of dollars in Donna Karan fashion house. Karan started with "Seven Easy Pieces" collection- practical pieces that women could mix-and-match. More women were entering the professional workforce in the '80s and they would fall in love with Karan's practical, comfortable and refined clothing.

Donna Karan worked with fabric directly on the body and created dresses that would flatter different body shapes. "When I started my line, there was a void in the marketplace. Everyone was doing ball gowns, pouf skirts, and Christian Lacroix, and the executive woman was having to wear a bow tie and sneakers to work. Ridiculous".

Karan's clothes were flying off the shelves because they were slimming and flattering. She focused on creating sexy collections with an urban edge. "I design from my guts. Before every season, I open up my closet and see what's missing. Then I design what I want to wear".

Karan owned 50% of her company, despite the fact that her whole capital came from Taki and Mori. Taki explained his generosity towards Karan: "I wanted her to be confident and by owning half of the company she would have that confidence. I gave it to her to encourage her to build her own equity base". He would eventually regret that decision.

 

Donna Karan wiedziała od najmłodszych lat, jak sprzedawać ubrania. Jej wiedza i talent okazały się bardzo pomocne w domu mody Anne Klein, gdzie przez wiele lat pracowała. Połowa firmy należała do inwestorów Gunthera Oppenheim'a i Sandy Smith, podczas gdy druga połowa znajdowała się w rękach samej projektantki Klein i jej męża. Anne Klein miała kosztowny nawyk wydawania mnóstwa pieniędzy na tkaniny i ten sam nawyk miała Donna Karan pracując w późniejszych latach dla własnego domu mody. Nawyki Karan były powodem licznych nieporozumień pomiędzy nią i jej partnerami biznesowymi, podobnie jak nawyki Klein denerwowały Oppenheima i Smith. Ciągłe konflikty na tym tle doprowadziły do tego, że Oppenheim i Smith postanowili oddać swoją część firmy w cudze ręce, więc kiedy pojawił się japoński biznesmen Tom Taki zainteresowany kupnem, bez wahania zdecydowali się na sprzedaż. Kilka miesięcy później zmarła na raka Anne Klein, a Karan objęła wówczas stanowisko głównej projektantki. Jakiś czas później pojawił się w firmie nowy inwestor, obeznany w świecie mody absolwent Harvard Business School- Frank Mori. Duet Taki-Mori odegra kluczową rolę w karierze Karan. Firma Anne Klein doskonale się rozwijała pod rządami Karan (pomagał jej w projektowaniu jej znajomy z Parson's - Louis Dell'Ollio). Od czasu do czasu dochodziło do konfliktów pomiędzy Karan, a Taki i Mori, ale w ostatecznosci jednak biznesmeni zdawali sobie sprawę z jej niezwykle drogocennych umiejętności. Na początku lat 80tych Karan uznała, że nadszedł czas, aby stworzyć coś własnego. Bez problemu zdobyła kapitał, Takihiyo (firma, której właścicielami byli Taki i Mori) bez problemu zainwestowała kilka milionów $ w nowy dom mody. Jedna z pierwszych kolekcji Karan składała się z siedmiu podstawowych ubrań, które kobiety mogły dowolnie ze sobą łączyć. W latach 80tych coraz więcej wykształconych kobiet wkraczało na rynek pracy , w związku z czym praktyczne i wygodne, a jednocześnie nadające się do pracy w korporacji ubrania Karan, zdobywały coraz większą popularność.

"When I started my line, there was a void in the marketplace. Everyone was doing ball gowns, pouf skirts, and Christian Lacroix, and the executive woman was having to wear a bow tie and sneakers to work. Ridiculous". Ubrania Karan w błyskawicznym tempie znikały z półek. "I design from my guts. Before every season, I open up my closet and see what's missing. Then I design what I want to wear".

Pomimo tego, iż Taki i Mori byli odpowiedzialni za cały kapitał, który zdobyła Karan, była ona właścicielką połowy swojej firmy. Swoją decyzję o oddaniu jej połowy firmy Taki tłumaczył następująco: "I wanted her to be confident and by owning half of the company she would have that confidence. I gave it to her to encourage her to build her own equity base". Taki żałował jednak później swojej decyzji.

 

Ewa Bytomska

 

Comments

Popular Posts